PU4

Tsunami Bahasa di Malaysia

Oleh Kamal Shukri Abdullah Sani.

Pada 31 Ogos 2011 lalu, genaplah 54 tahun Persekutuan Tanah Melayu mencapai kemerdekaan daripada penjajah British. Daripada sebuah negara yang tergolong dalam kumpulan negara dunia ketiga, negara pertanian dengan hasil seperti getah, kelapa bali dan nanas, kini Malaysia telah melangkah laju sebagai negara industri dengan pelbagai hasil eksport berorientasikan teknologi dan pembuatan.

Bertuah dan beruntungnya kita menjadi warganegara Malaysia. Namun, satu perkara yang sepatutnya merunsingkan kita semua ialah isu bahasa kebangsaan, bahasa rasmi, dan tegasnya bahasa Melayu. Tentang perkara paling asas, iaitu nama bahasa Melayu sahaja, kita sering berbolak-balik. Sekejap bahasa Melayu, sekejap bahasa Malaysia, sekejap bahasa Melayu. Gunakanlah sahaja istilah yang benar, betul dan sah, iaitu “bahasa Melayu” (mengikut Perlembagaan Persekutuan).

Adakah kita berasa benci atau tidak selesa untuk belajar jika namanya bahasa Melayu, dan hanya akan suka dan selesa untuk belajar jika namanya bahasa Malaysia? Mungkin ada yang berkata ini perkara kecil. Jika kecil, mengapakah pula kita “bersusah-susah” untuk memberikan nama lain dan tidak betul pula? Sebenarnya, ada sesuatu pada nama. Nama ialah maruah. Oleh itu semua rakyat Malaysia patut berbangga dengan bahasa Melayu.

Tiada seorang pun rakyat Malaysia yang berhak membenci mana-mana bahasa atau nama bahasa, sama ada bahasa Melayu, bahasa Mandarin, bahasa Tamil, ataupun bahasa Inggeris. Lihatlah, di mana-mana pun istilah bahasa Inggeris digunakan. Tidak pernah bahasa Inggeris menjadi bahasa Amerika, bahasa Australia, ataupun bahasa New Zealand. Penguasaan banyak bahasa memang sesuatu yang amat bermanfaat. Di Malaysia, bahasa Melayu mesti dijunjung dan bahasa Inggeris dikendong, dan janganlah dilakukan sebaliknya pula.

___

Rencana ini dipetik daripada Dewan Bahasa Oktober 2011. Sila dapatkan di pasaran sekarang.

Leave a Reply