Bahasa Melayu Dahulu, Kini dan Akan Datang

Oleh Nor Hashimah Jalalluddin

Umum mengetahui bahawa bahasa Melayu ialah bahasa rasmi dan bahasa kebangsaan negara. Bahasa ini mempunyai fungsi sebagai alat perpaduan bagi rakyat yang berbilang kaum di negara ini. Bahasa ini mempunyai fungsi sebagai alat perpaduan bagi rakyat yang berbilang kaum di negara ini. Perpaduan dapat dicapai seharusnya melalui sistem pendidikan kebangsaan yang mampu untuk meletakkan semua bangsa di bawah satu bumbung yang sama. Pemilihan bahasa Melayu sebagai bahasa rasmi telah dibahaskan sebelum diluluskan mengikut perlembagaan. Bahasa Melayu termaktub dalam Perkara 152 yang menegaskan status bahasa ini.

      Dalam rangka Dasar Kebudayaan Kebangsaan, sekali lagi ditekankan tentang kepentingan bahasa Melayu. Perkara 152 menegaskan bahawa bahasa kebangsaan ialah bahasa Melayu dan hendaklah dalam tulisan yang diperuntukkan melalui undang-undang oleh Parlimen, dengan syarat bahawa:

  • tiada seorang pun boleh dilarang atau dihalang daripada menggunakan (selain bagi maksud rasmi), atau daripada mengajarkan atau belajar, apa-apa bahasa lain; dan
  • tiada apa-apa jua dalam fasal ini boleh menjejaskan hak kerajaan persekutuan atau hak mana-mana kerajaan negeri untuk memelihara dan meneruskan penggunaan dan pengajian bahasa mana-mana kaum lain di dalam Persekutuan.

      Perkara 152 hanya boleh dipinda dengan kuasa raja Melayu yang turut menjadi payung negara. Seharusnya dengan adanya kedudukan yang istimewa sebegini, bahasa Melayu dapat berdiri gah dan berprestij.

Petikan ini dipetik dari Dewan Bahasa keluaran Mei

Leave a Reply