Bahasa Busana Bangsa

Oleh DILAH TUAH

Sejak sekian lama, bahasa telah memainkan peranan yang cukup penting dalam penentuan identiti sesuatu bangsa. Keyakinan ini turut disandarkan melalui ungkapan seperti “bahasa jiwa bangsa”, “bahasa menunjukkan bangsa” dan “bahasa busana bangsa”. Hal yang sedemikian ini bertepatan dengan pandangan Clara Lee Brown (2009) dalam Heritage Language and Ethnic Identity: A Case Study of Korean-American College Student, yang mengatakan bahawa bahasa dan etnik merupakan sesuatu yang tidak dapat dipisahkan. Di samping itu, dalam konteks kajian sosiolinguistik, bahasa bukan sekadar dikaji daripada aspek bunyi sebutan dan ejaan semata-mata, tetapi turut mencakupi faktor budaya dan masyarakat yang memiliki bahasa tersebut. Hal ini dikatakan sedemikian kerana sesuatu bahasa yang wujud pada hari ini membawa bersama roh bangsa yang memilikinya.

     Kepentingan bahasa sebagai penentu identiti bangsa tidak dapat disangkal. Menurut Hassan Ahmad (2004) dalam Bahasa Melayu dan Minda Melayu: Satu Tinjauan Kritis, dalam ilmu antropologi, salah satu ciri yang membezakan satu kumpulan etnik dengan kumpulan etnik dengan kumpulan etnik yang lain ialah bahasa. Justeru, tidak hairanlah dalam satu tinjauan yang dilaukan di 15 buah negara di Eropah pada tahun 2016 mendapati 10 buah negara amat bersetuju bahawa keupayan bertutur dalam bahasa kebangsaan merupakan penentu identiti seseorang. Selain itu, dalam tinjauan yang dilakukan oleh Pew Research Center pada April-Mei 2016, juga mendapati negara-negara seperti Netherland, Britain, Hungary, Amerika Syarikat, Itali dan Kanada, juga bersetuju bahawa identiti kebangsaan hanya dapat dilihat apabila seseorang berupaya bertutur dalam bahasa kebangsaan. Berdasarkan tinjauan tersebut, jelas membuktikan bahawa kedudukan bahasa sebagai penentu identiti bangsa tidak dapat diketepikan dengan sewenang-wenangnya.

Rencana ini dipetik dari Dewan Bahasa keluaran Februari

Leave a Reply