Aksara Merdeka: Terbela atau Terbiar

Oleh DILAH TUAH

Perdebatan tentang isu bahasa kebangsaan di kebanyakan negara bekas tanah jajahan tidak pernah selesai sehingga hari ini. Di India misalnya, isu bahasa kebangsaan telah menjadi polemik politik yang berpanjangan, khususnya antara bahasa Hindi, Inggeris dan bahasa peribumi yang lain. Menurut Vijay Jaiswal (2013) dalam Language Issues in India, ketika gerakan pembebasan India, terdapat persetujuan dalam kalangan pemimpin untuk menggantikan bahasa Inggeris dengan bahasa India sebagai bahasa kebangsaan. Namun begitu, sehingga hari ini, masih tidak ada kata sepakat yang dicapai untuk memilih salah satu daripada 22 bahasa rasmi yang terdapat di India menjadi bahasa kebangsaan tunggal. Walaupun bahasa Hindi termaktub dalam Perlembagaan India sebagai bahasa kebangsaan, namun begitu, bukan mudah bagi bahasa Hindi untuk menjadi bahasa utama di negara kedua paling ramai penduduk di dunia itu.

       Di samping itu, hal yang sama juga berlaku di New Zealand. Terdapat pertembungan antara bahasa Te Reo Maori dengan New Zealand Sign Language yang menjadi bahasa rasmi, dengan bahasa Inggeris yang bukan bahasa rasmi di negara Kiwi itu. Menurut Amber-Leigh Woolf (1015) dalam petisyen beliau Make English an Official Language in New Zealand, isu bahasa rasmi di New Zealand telah menarik perhatian Robin Bishop, untuk mengemukakan petisyen bagi menjadikan bahasa Inggeris sebagai bahasa rasmi di New Zealand. Petisyen ini dikemukakan berasaskan kedudukan bahasa Inggeris yang sangat meluas penggunaannya dalam semua bidang di New Zealand. Di samping itu, pengukuhan bahasa Inggeris dalam bidang pendidikan di New Zealand dapat dilihat dalam The New Zealand Curriculum Framework atau dikenali sebagai Te Anga Matauranga o Aotearoa (1993). Pertembungan ini sudah tentu memberikan impak yang cukup besar kepada bahasa Maori yang pernah dilarang penggunaanya oleh Inggeris pada abad ke-19.

Rencana ini dipetik dari Dewan Bahasa keluaran Ogos

Leave a Reply