Cuitan dari Seberang

 

Cadangan pembentukan Malaysia membawa penyertaan Sabah (Borneo Utara), Sarawak, dan Singapura sebagai gabungan yang menzahirkan lahirnya sebuah negara bernama Malaysia. Namun, pada tahun 1965, Singapura berpisah dari Malaysia akibat ketidakpuasan hati Lee Kuan Yew yang menyalahkan Tunku Abdul Rahman atas kegagalan konsep Malaysian Malaysia. Pun demikian, Sabah dan Sarawak kekal dalam gabungan yang diilhamkan oleh Tunku. Hal ini berlandaskan Perkara 7 dalam Perjanjian 18 dan 20 Perkara Sarawak dan Sabah yang tidak memungkinkan kedua-dua negeri berkenaan berpisah dari Malaysia.

       Menyentuh isu bahasa, Perkara 2 dalam Perjanjian 20 Perkara bagi Sabah, digariskan bahawa bahasa Melayu harus dijadikan bahasa kebangsaan persekutuan. Penggunaan bahasa Inggeris harus diteruskan untuk tempoh sepuluh tahun selepas
Hari Malaysia. Bahasa Inggeris harus digunakan sebagai bahasa rasmi Borneo Utara untuk semua tujuan berkaitan dengan negeri dan persekutuan, tanpa had masa. Manakala, bagi Sarawak ditetapkan bahawa bahasa Melayu hendaklah dijadikan bahasa rasmi di persekutuan dan bahasa Inggeris pula hendaklah digunakan dalam tempoh sepuluh tahun selepas Hari Kemerdekaan Malaysia.

       Bermula tahun 1971, Sabah telah mengiktiraf penggunaan bahasa Melayu sebagai bahasa rasmi di negeri ini. Kerajaan negeri Sabah pada ketika itu mengumumkan enakmen yang mengiktiraf bahasa Melayu sebagai bahasa rasmi. Di Sarawak, Dewan Undangan Negeri Sarawak telah meluluskan usul penggunaan bahasa Melayu, selain bahasa Inggeris, sebagai bahasa rasmi dalam urusan pentadbiran pada tahun 1974. Pada bulan Mei 1985, isu bahasa Melayu sebagai bahasa rasmi tunggal dibahaskan sebelum pengisytiharannya dibuat di Dewan Undangan Negeri.

Mohidin Haji Malek

Leave a Reply